Pszczelarstwo

stanowi jedną z ważnych gałęzi rolnictwa, sprzyja bowiem zwiększaniu plonów z roślin uprawnych (zapy­lanie), dostarczając przy tym cennego miodu i wosku pszczelego.

Jedną z form postępowej gospodarki pasiecznej jest stosowanie wędrówek. Forma ta staje się coraz bardziej popularna, z każdym więc rokiem większa liczba pszczelarzy wędruje z pszczołami na odległe pożytki. Fakt ten pozwala na stałe podnoszenie pro­dukcji pasiecznej i właściwe wykorzystanie pszczół w zapylaniu roślin. Ale jednocześnie gospodarka wędrowna może przyczynić się do rozprzestrzenienia wśród zdrowych pszczół chorób zaraźli­wych, jeśli jest realizowana w tych pasiekach, w których rodziny nie są wolne od zarazy.

Stacjonarne metody gospodarki pasiecznej są często przyczyną słabego rozwoju rodzin pszczelich, niskich zbiorów oraz napa­dów rabunkowych dokonywanych przez pszczoły na obce pnie, co głównie sprzyja rozprzestrzenianiu chorób. Wzrost wydajności pasiek zależny jest zatem zarówno od znajomości nowych metod gospodarowania pszczołami, jak też od zapobiegania, rozpoznawa­nia i zwalczania chorób i szkodników pszczół.

Wraz ze wzrostem traktowanej pestycydami powierzchni użyt­ków rolnych i leśnych zwiększa się niebezpieczeństwo ciągłego zatruwania dzikich owadów zapylających. Dlatego rola pszczół wzrasta do rangi jedynego owada użytkowego, który może być  w sposób planowy (pasieki wędrowne) wykorzystany w rolnictwie do podnoszenia plonów określonych roślin.

Należy podkreślić, że wartość zwyżki plonów wynikająca z za­pylania przez pszczoły upraw w porównaniu z wartością wyprodu­kowanego przez nie miodu i wosku jest dziesięciokrotnie większa.